DLD vedteke på Suppetinget! Eit Hallelujah for dei norske styresmaktene.

I går vedtok stortinget å innføra EU's Datalagringsdirektiv (Data Retention Directive) i Noreg.
Eg prøvde å følgje debatten på stortinget sitt Nett-TV, men grunna den humpete traktorvegen eg nyttar når eg skal på internett (NextNet) vart det heller ordknapt og stotrande, eg fekk helst meir utor twitter-straumen istaden.

Men, det litle eg såg frå stortinget var ikkje mykje til syn. Og eg undrast - er det slik kvar debatt på tinget ter seg?
Her var ikkje mykje spor av korkje rasjonell debatt, eller folkestyre. Det var allereie klart frå første ordet - her var slutninga teke lenge før nokon tok til å snakka til "Kjære President", og heile den utruleg lange debatten vart av den grunn ikkje meir enn eit teaterstykkje for folk med alt for lite å gjere.


Til å skulle representera folket - og kvar mann eller kvinne på tinget taler jamt over for 15,000 nordmenn med stemmerett - må ein kunne forvente betre enn dette!

• At når eit spørsmål vert stilt, så svarar ein på det, og ikkje vrir seg unna. Og om ein vrir seg unna, må ordstyraren, stortingspresidenten eller liknande, ha vit og autoritet til å ikkje la talaren sleppe før spørsmålet er svara på!
  
• At representantane følgjer spelereglane, og ikkje stiller spørsmål til eige side i saka (Ap<->Høgre), slik at den andre sida ikkje slepp til!
  
• At representantane ikkje nyttar Nytale som retorisk grep, og omdefinerer ordtydningar for slik å skape dei "rette" assosiasjonane - eller motvirke at ein får "feil" assosiasjonar - for sitt syn. Kall ei spade for ei spade.
  Ord som overvakning og personvern har til dømes av stortingsfleirtalet vorte maltraktert til ei gjødselsuppe vanskeleg å skilja frå fordøyeleg vare - om det ikkje var for den ringe lukta!
  
• At representantane taler sant og rettvist - og så langt det lèt seg gjer, sørger for tilstrekkjeleg kunnskap om det dei taler om. Mangel på kunnskap er ikkje lovleg unnskuldning for dei som skal styra landet!

Så til neste val - stem ut suppetinget!
I valet mellom å stemme eller ikkje, syner DLD-debatten at Kolerakamelen er langt å føretrekkje framfor Svartedauden. Dei viste seg òg fram i går, dei gode, fornuftige menneskja på tinget, med ein ryggrad sterkare enn maktrefleksane som ligg i oss alle, og som difor duger godt i jobben sin som Folkerepresentantar.

Frp, KrF, Sp, SV og Venstre stemte alle mot DLD. Bra!
Av desse har til overmål Venstre òg det framifrå prinsippet at dei (stort sett) vil la folk leva i fred. Men det er ei annan soge...

Arne Garborg: Hvorfor jeg er venstremand (1892)

Jeg er ikke venstremand forresten; jeg er nok det, som værre er.
Men jeg stemmer med venstre, og jeg gjør det, fordi jeg ialfald ikke vil stemme med høire; fordi jeg endnu mindre vil stemme med de mådeholdne; fordi venstre vil ha norske udenrigsgreier; fordi det synes at beflitte sig på grei politik, og fordi jeg håber, det vil nedsætte tolden på sukker, så vi kan få spise så meget syltede tyttebær som vi vil her oppe i Kolbotnen.

(Arne Garborg, 1892)

Artig korleis hundreårgamle politiske synsingar kan vera aktuelle endå i dag. Kan berre seia meg hjartans enig!
Eg har til og med ein like egoistisk parallell til sukkertoll-saka - økte alkoholgrenser for sal direkte frå gard, slik at eg kan selje Ryfylkekvitvin frå garden når eg blir stor. :)

Om ein pragmatisk anarkist og det liberale fleirtalsstyre

Det kan synast ikkje berre fåfengd, men beint fram forkasteleg, å ville byggja ned den flottaste, finaste, mest velfungerande demokratiske, rettsstaten Noreg.

Og det meiner eg òg det er, om nokon i ei vending skulle kasta han ut, og erstatta med "inkjevetta". Kvar ein medviten humanist og anarkist burde kjempa imot ein slik idè - om ikkje med nebb og klør, så med munn og ord.

Anarkisme handler om humanisme - Mennesket i sentrum, som sjølvrådande, moralsk individ, med rett, vilje og kapabilitet til å ta rettvise avgjerder som vedgår seg sjølv og sine næraste.

Men så er det med ansvar som med moral - ein vert ikkje født som moralsk, tenkjande menneske, det er ei indre reise som ikkje sluttar før kroppen ligg under torva. Er ein stengd inne med grenser som brått vert rivne bort, er det ein menneskeleg refleks å utforska det nye rommet - og demonstrativt trampa ekstra hardt over når ein endeleg har anledning. Det grenselause mennesket er ikkje lukkeleg - verken i psykologien eller det sosiale.

Jamfør røvarbandane som no herjar i Tunisia - ein reaksjon historia syner er regelen - ikkje unntaket, ved kvart eit slikt høve kor lov og rett vert opprykka og erstatta med tomrom. Kanskje ville det vorte annleis i vår kultur - men om det ville vore betre eller verre, trur eg ikkje nokon har rett å ta sjansen på.


Tek ein vekk mennesker sin tryggleik, handlar det ikkje lenger om humanitet eller sjølvstyre, men det motsette - valdsmakt og den sterkaste sin rett, alle i krig mot alle.


Kan ein av den grunn reinvaske vårt norske fleirtallsstyre som perfekt og rettvist, praktisk som moralsk? Langt i frå! Og eg trur einkvan liberaldemokrat kan vera samd i dette - det finst mange stader i landet Noreg ein kan opna opp og lufta demokratiske prosessar, reglar og lovverk; Slik at ein gjev større fridom og ansvar til kvart enkelt menneske, utan at ein går på akkord med nokon sin grunnleggjande tryggleik eller andre menneskerettar.

Det ligg òg i den liberaldemokratiske tradisjonen å minska dei negative effektane av demokratiet - "fleirtalsdiktaturet", i så stor grad som mogleg. Men kan ein heilt fjerne desse problematiske sonene frå samfunnsetikken, innanfor desse rammene? Sjølv det mest liberale demokratiet i dag har ikkje ei god løysing på situasjonar der fleirtalet - på vegne av heile folket - tek avgjerder som anten er grunnleggjande umoralske, eller som får negative konsekvensar for eit mindretal.

Vert statsmakta sine handlingar meir moralsk eller etisk forsvarleg av di det er folket - eller fleirtalet, si vilje?
Verdshistoria syner oss her òg eit heller mørkt bilete.
Dette er det demokratiske problem.


Eit veldig tidsaktuelt eksempel er Maria Amelie si sak, som symbol på eit breiare tema - asylpolitikk. Her har me eit stort, engasjert mindretal - og ikkje minst ei fleirtalsregjering, som klårt og tydeleg ser det bakvendt-etiske og menneskefiendtlege i avgjerda om å sende ho på dør.
Regjeringa vår har hjartet i klem, og likevel vaskar dei henda sine.

Kvifor? For folket har talt, og før det såg andletet til Maria i riksdekkjande media - var det brei støtte for at norsk asyl- og innvandringspolitikk skulle vera så streng som mogleg. Til og med det mest liberale partiet på tinget ville truleg sendt ho ut i løpet av 48 timar om ein berre hadde hatt nok ressursar.

Dette handlar ikkje berre om Maria, heller ikkje "berre" om alle dei andre mellom 3 og 32 tusen papirlause i Noreg, men òg om alle som er djupt ueinige i korleis desse medmenneska vert behandla. Dei av oss som har brukt sine demokratiske rettar, stemt og brent faklar, men som gjennom statsmakta allikevel ender opp med å finansiera og autorisèra politikk og handlingar ein meiner er uverdige og umoralske.


Om nokre vil seia resignert; Dette må me leva med.
Eg reiser heller svart flagg.